Հայ հանրության համար վաղուց ժամանակն է հստակ արձանագրելու իրականությունը՝ առանց կեղծ արդարացումների, առանց մանիպուլյացիաների և առանց քաղաքական փաթեթավորման...
Մենք մի տեղից ենք, մի ազգից, մի ծագումնաբանությունից, մենք մի մեծ ընտանիք ենք։ Չկա արցախցի, կապանցի, երևանցի կամ լոռեցի, կա ազգություն, որը բոլորիս այնքան է միացնում, որ ջնջվում է ցանկացած ՑԻ...
Երևանյան երեկոն, երբ մութը դեռ չէր իջել, խնդուն էր։ Գուցե հիմա էլ է այդպես, բայց վաղուց այդ ժամին կենտրոն չեմ իջնում, չգիտեմ։ Նվագախմբի անդամները մեծ հոսքով շարժվում էին դեպի Օպերա։ Սկսվում էր ներկայացումը։ Հիմնարկներից երիտասարդությունն էր հորդում...
Բժիշկ Գրիգոր Մուշյան․ Ծնվել է 1883 թվականին, Ակն քաղաքում։ Հայրը՝ Պողոս Մուշյան, դերձակ, մայրը՝ Եվգինե Մուշյան, վարժուհի։ Նախքան Առաջին համաշխարհային պատերազմը հիմնականում բնակվել է Խարբերդում...
Չգիտեմ՝ ով ինչպես, բայց ես գրեթե չեմ կասկածում․ հայի հպարտության խորհրդանիշ դարձած «մերն ուրիշ է» բանաձևումն ազգային ախտորոշում է։
Իսկապես էլ ուրիշ ենք՝ մեր բացասական բացառիկությամբ։
Չէ՛, նկատի չունեմ ազգի հաստատուն դիմագիծ դարձած «աքսիոմատիկ ճշմարտությունները»...
Պատահում է, որ ոչ քո կամքով լույս աշխարհ ես գալիս ուղիղ դարակեսին, օրինակ՝ 1950-ին կամ 51-ին։ Ծնվել ես ու հարմար պառկել օրորոցում։ Աչքերդ նայում են առաստաղին։ Լսում ես մորդ երգը...
Պատահում է, որ ոչ քո կամքով լույս աշխարհ ես գալիս ուղիղ դարակեսին, օրինակ՝ 1950-ին կամ 51-ին։ Ծնվել ես ու հարմար պառկել օրորոցում։ Աչքերդ նայում են առաստաղին։ Լսում ես մորդ երգը. «Կախվել է ճյուղից ճոճքը ծիտիկի...»...
Աշխարհաքաղաքական խաղի մեջ հզորի ու թույլի ամենահիմնական տարբերություններից մեկն այն է, որ հզորը առաջնորդվում է իրավիճակի ստեղծած օբյեկտիվ հնարավորություններով, իսկ թույլը՝ սուբյեկտիվ ցանկություններով, որոնք, որպես կանոն, հեռու են օբյեկտիվ իրականությունից։
Ավելին, հզորի կամ էլ թվացյալ հզորի վարքում սուբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա թուլության, և, հակառակը, թույլի վարքում օբյեկտիվության ի հայտ գալը նշան է նրա ուժեղացման...